Selecteer een pagina

Afgelopen week was ik samen met Linda op vakantie op Ibiza. Niet direct een wijnbestemming, maar er wordt op Ibiza wel wijn gemaakt. En natuurlijk zijn wij gaan proeven. Stiekem was dat Linda haar stok achter de deur om mij aan het bloggen te krijgen. Te lang heb ik het starten van mijn blog voor mij uitgeschoven, totdat Linda zei dat we op vakantie alleen een wijnproeverij zouden doen als ik zou beginnen met mijn blog.

We bezoeken Ibizkus Wines, de grootste wijnmaker op Ibiza. Onze gastheer is Andrei, een toffe en enthousiaste man. Normaal begint hij met een lesje geschiedenis in de kelder, maar helaas is het fermentatieproces nog niet is afgerond waardoor we niet in de kelders mogen (dit is sowieso het geval rond de oogst, vaak van halverwege augustus tot eind september). Ibizkus wordt opgericht in 2007 onder de naam Totem Wines. In 2010 neemt oenoloog David Lorenzo het bedrijf over. De opbrengst is dan 30.000 flessen per jaar, waarmee Totem Wines toen de op-een-na grootste wijnmaker van Ibiza was.

Tekst gaat verder onder de foto’s.

Lorenzo is een perfectionist en heeft oog voor detail. Hij schaaft de aanpak bij en de naam verandert in Ibizkus Wines. Hij wil meer elegante en gebalanceerde wijn maken. In 2016 is de opbrengst verdubbelt en voor 2019 wordt zelfs een opbrengst van 90.000 flessen verwacht. 20% daarvan is voor de export (onder andere naar Nederland), 80% is voor de lokale markt. De meest aangeplante rode druif is de monastrell (ook wel bekend als mouvèdre), verder werken ze met cabernet sauvignon, tempranillo en syrah. De witte druiven bestaan uit macabeo, malvacia, muscatel en een beetje chardonnay. De druiven staan aangeplant op 87(!) verschillende percelen en worden 100% organisch verbouwd. Ook komen er geen machines aan te pas, alles wordt met de hand gedaan.

Wijnbouw op Ibiza is dan ook niet goedkoop. Het warme en droge klimaat maken het er niet makkelijker op. Er zijn jaren geweest dat men hier al eind juli moest oogsten, wat echt extreem vroeg is. Daarnaast wordt een deel van bijna alle wijnen gevoed op nieuwe eikenhouten vaten, zelfs de witte wijn. Wat de wijnen ook duurder maakt zijn de speciaal ontworpen flessen, die in het geval van de Bianco en Rosado worden afgesloten met een chique glazen kurk: de Vino-lok (het blijft Ibiza natuurlijk).

Tekst gaat verder onder de foto’s.

De eerste wijn die wij proeven is de Ibizkus Bianco 2018, een witte wijn van de macabeo, malvasia, moscatel en chardonnay. Een deel van de wijn heeft drie maanden houtrijping gehad. Het is een frisse, fruitige wijn. Zoals Andrei zegt: “perfect voor een dag op of bij het strand.” Hij leidt iedere wijn in met een kort praatje en vraagt ons na het proeven naar onze bevindingen. De wijn mooi samen met kaas. Nu lust ik eigenlijk geen kaas, maar probeer ik het de laatste tijd wel te leren. Dus, onder een klein beetje dwang, waag ik mij er toch aan en kan ik Andrei geen ongelijk geven. Misschien toch maar meer en vaker kaas gaan eten.

De tweede wijn is de Ibizkus Rosado 2018, de meest verkochte wijn van het wijnhuis. Het is een rosé die gemaakt is van de monastrell, syrah en tempranillo en ook deze heeft kort houtrijping gehad. Opvallend is hoe mooi deze wijn in balans is en in de afdronk proef je duidelijk wat witte peper. De Ibizkus Can Bassó is de goedkopere variant van de Rosado en dat proef je ook wel terug. Heel veel fruit, maar daardoor net iets te zoet en er zit een chemisch luchtje en smaakje aan die de wijn in dit geval niet ten goede komen.

Hierna volgt een rosé die nog uitgebracht wordt onder de oude naam: Totem rosé 2017. Het is een bijzondere rosé en niet alleen omdat de wijn vanaf volgend jaar niet meer gemaakt zal worden. Deze rosé wordt namelijk gemaakt van alleen de monastrell druif, die afkomstig is van één perceel. De opbrengst per jaar is dus vrij laag. De wijn heeft negen maanden houtrijping gehad. Alleen de kleur al is redelijk apart. De wijn is namelijk bijna geel, slechts een vage roze gloed verraadt dat dit een rosé is. In de neus rood fruit, kers, eikenhout en vanille. Klein prikkeltje op de tong en een mooie, volle afdronk. Ik ben niet echt een rosé drinker, maar dit vind ik erg lekker.

Tekst gaat verder onder de foto’s.

Tot slot proeven we de rode wijnen. We beginnen met de Ibizkus Tinto 2017, gemaakt van de monastrell (10 maanden hout). Een jonge, fruitige rode wijn. Je proeft de warmte en de zon er in terug. Misschien is de wijn nog wel iets te jong, want hij zit nog vrij hoog in het zuur en heeft nog een beetje stroeve tannine.

De afsluiter is een speciaal exemplaar: de Ibizkus La Savia Divina 2012. Een al wat oudere wijn, waarvan de laatste flessen nu worden geschonken op de proeverijen. De wijn is daarna niet meer verkrijgbaar, want hij wordt ook niet meer gemaakt. Het is een 50/50 blend van monastrell en syrah en hij heeft geen hout gehad. Alleen qua geur merk je al dat deze wijn iets ouder is. Rijp, donker fruit, wat pruim en overduidelijk ook leer en stallucht. De wijn is mooi in balans, zacht in de mond. Rijpe kersen, heel licht wat rijpe tannine. Wat mij betreft de lekkerste wijn van de middag.

Zelf ben ik aangenaam verrast door de kwaliteit van de wijnen. Op de een of andere manier had ik niet verwacht dat ze hier- met veel passie, liefde en aandacht- kwalitatief goede wijn maken.